Derde Prijs voor Kwasi Kloos bij "De Slag om het Anker".

Dit is hem dan, de derde prijs - de aanmoedigingsprijs - voor Kwasi Kloos, die we op 7 november tijdens het Vlaardings Koorfestival "De Slag om het Anker" wonnen.

In drie sessies van een half uur in verschillende zalen van het Delta Hotel moesten wij een steeds wisselend repertoire zingen. Bij elkaar dus zo'n anderhalf uur muziek.

Dat hebben we natuurlijk wel, maar het was toch niet eenvoudig, want we hebben het afgelopen jaar wat ledenwisselingen gehad, zodat het voor minstens vier mensen heel hard werken was om het vereiste repertoire te leren kennen en voor de rest van het koor hard werken om de nieuwe balans te vinden met die andere stemmen.

De eerste sessie zongen we in een vrij kleine ruimte maar met een redelijk goede akoestiek. Toen we begonnen bestond het publiek uit de spreekwoordelijke anderhalve man en een paardekop. Maar toen ik mij na het laatste nummer omdraaide om het applaus in ontvangst te nemen had het kleine zaaltje zich gevuld tot de laatste staanplaats toe. Dat gaf me al het gevoel dat we het "niet slecht" gedaan hadden.

De tweede sessie was in de Triton II. De aanvang van het concert deed het ergste vrezen: bij binnenkomst stond in de belendende zaal (Trtion I) een Shanty koor te zingen. Binnen het genre ongetwijfeld erg goed, maar het is niet míjn genre en eigenlijk ook niet dat van Kwasi Kloos, dus ik maakte mij ernstig zorgen over het vinden van de juiste concentratie.

Bovendien waren twee leden nog ergens in het hotel aan het rondzwerven en vind die maar eens! Een ander lid besloot dat tóch te proberen, en toen die twee leden precies op tijd binnen kwamen lopen, was de zoeker nog zoekende.

Om de feeststemming compleet te maken was het concert van een ander - ook weer binnen een heel ander genre opererend - koor dat in een zaal boven ons stond te zingen door de "zwevende panelen" heen te horen. Ik hoopte dat het publiek het ons niet kwalijk zou nemen als wij daardoor ook af en toe wat zouden "zweven" met betrekking tot de zuiverheid, maar die zorg bleek voorbarig: het koor zong geconcentreerd, zuiver en dynamisch zoals we het vaak, maar helaas niet altijd doen en ik wist weer waarom ik op mijn achtiende koordirigent wilde worden.

©Theo de Rijk

Ons derde optreden was in de "Nautilus"-zaal. Dit werd een ernstige deceptie: er zat ruim twee uur tussen het vorige optreden en dit, het koor was moe van het rondhangen in de overvolle recreatie-ruimte en achteraf zaten de stukken die ik voor dit derde blokje bedacht had er het minst zeker in. Natuurlijk werkte de gortdroge akoestiek in de Nautilus ook niet mee en ik moest de neiging om halverwege het optreden huilend weg te lopen dan ook professioneel onderdrukken; doorzwemmen was het enige dat erop zat.

Tijdens het diner, dat bij de prijs was inbegrepen, hoorde ik twee Duitsers, die kennelijk níet ons derde optreden gehoord hadden, bij de bar al met bewondering over ons spreken, dus dat gaf me weer het gevoel dat we het, ondanks sessie #3, over het geheel natuurlijk niet slecht gedaan hadden.

De derde prijs is tevens een aanmoedigingsprijs; er wordt van je verwacht dat je volgend jaar weer meedoet (en dan wellicht de eerste prijs wint).
Vorig jaar won Ratatouille uit Vlaardingen de aanmoedigingsprijs; dit jaar haalden zij de eerste prijs binnen.

We gaan a.s. maandag maar gelijk met de voorbereidingen starten....